تمام تیترهایی که طی اون یه رییس به کارمندش تجاوز کرده از جلوی چشمم رد می شه و می گم چشم!

میگه: اگه امروزم برات سخته، فردا صبح یه ذره زودتر بیا اون موقع صحبت کنیم!

یادم میاد که اکثر جرم و جنایت های بی ناموسی از خفاش شب گرفته تا قاتل خیابان های کرج و ... در ساعت اولیه ی صبح صورت گرفته و هیچ انسان تجاوز کننده ای بعد از مثلا خوردن ناهار قورمه سبزی و پیاز دست به این عمل شنیع نمی زنه و پیرو همین تجربیات مطالعاتیم می گم نه! همین امروز عصر خوبه!!!!!!

یه عقیده ای دارم توی زندگی. اگه کسی عاشقتونه و ازتون خواستگاری کرده و شما نمی خواید جواب مثبت بدید، حتی اگه سر و شکلش شبیه فامیل دور تو کلاه قرمزی باشه، بازم شما هرگاه که احتمال میدید اون فرد رو ببینید سعی کنید خوش تیپ و خوش لباس باشید که هر وقت شما رو دید هی حسرت بخوره که چه دافی از دست داده نه اینکه پشت سرتون بگه گوه خورده دختره ی سیبیلو!!

در همین راستا هنگامی که در شرکت با رییس محترم تنها بودم و تمام انرژی و ورزشی که با دستام کرده بودم رو در مشت جمع کرده بودم که در مواقع ضروری ازش استفاده کنم، خیالم راحت بود که اپیلاسیون کردم! حموم دارم! و آدامس توت فرنگیم هم توی کیفمه!!!

خلاصه تمام وقتی رو که داشتم با یارو حرف می زدم ضربان فلبم رو توی گوشام حس می کردم و با هر لبخند اون در و دیوار رو نگه می کردم که یعنی من نجییم و یه بار فکری تو سرش نیاد و اون قدر ضایع بازی و ترسو بازی در آوردم که سریع بحثو جمع کرد و روونه ی خونه شدم!

نتیجه ی بحث اما لذت بخش بود. یه چیزی در مایه های ارتقای زودرس و اینا...

خلاصه این که بد رقم منتظر دوران بازنشستگیم!!

پس از مدتی دیدم که بحث تخصصی شده و هی مردم درباره ی خط عوض کردن صحبت می کنن و از اون جایی که خط عوض کردن برای من معادل فروختن سیم کارت موبایل و خریدن یه خط جدید بود، هر چی فکر می کردم و از قوانین مکانیک و مخابرات استفاده می کردم نمی تونستم رابطه ی بین خط موبایل عوض کردن و جا به جایی انسان ها رو درک کنم که پس از مدتی با کمک امید و دوستان متنبه شدم که خط متروئه که هی می شه عوضش کرد و به مقصد رسید.

هی بابا.... یادش بخیر!! امروز یکی دو سالی از ماجرا می گذره و اونقدر روی زمین و توی بی آر تی ها زیر بغل خانم هایی که اصرار به نشستن مانتو و گرفتن میله بالایی اتوبوس تو حلقم بود که ترس از فضای بسته و بد اومدن از سفرهای زیر زمینی رو فراموش کردم و امروز الهامی شدم که در مترو نشسته و دونات خور به دخترهای توی مترو آدرس میده.فهمیده که بعضی صندلی های سالن مترو روبروی واگن زن ها باز می شه. متوجه شده که خیلی ضایعه 45 دقیقه رو تو مترو تو واگن مردها سپری کنه و اونا هم از تو شیشه تو رو دید بزنن و البته اینم فهمیده که برای تحت تاثیر قرار نگرفتن برای خرید آت آشغال های مترویی بهتره هندز فری بذاره تو گوشش!!

صورتمو ماسک زدم. عصبانی نشستم روی مبل. ماسکه بوی گه میده و سرمو که تکون می دم تا انتهایی ترین قسمت ششم بوی گوه میره! سبزه. احساس شرک بودن بهم دست داده. اعصاب امروزم خورده خورده. یه انتگرال دارم که جواب نمیده. یعنی میده اما عددش موهومیه! هر چیم فکر می کنم نمی فهمم یه انتگرال چرا باید جوابش موهومی بشه اونم وقتی که عامل زیر انتگرال مشکلی نداره. فردا شب هم آخرین فرصت ارسال مقاله س واستادمم ظاهرا که نه اما عملا به یه جایی دایورتم کرده. کار هم یافتم. یه شرکت بی مزه با یه کار بی مزه با یه حقوق 450 تومنی! حال بدی دارم که قراره یه نفر رییسم بشه. همیشه معتقد بودم که اگه شده آدم یه مغازه ی شورت و صوتین فروشی باز کنه شرف داره به داشتن رییس و از همین الان خودمو آماده کردم که با توهین های احتمالی برخورد کنم. با این اخلاق سگی دو هفته دیگه بیکار خواهم بود اما می خوام برم. دکترا چی می شه؟! خوب می خونم. یعنی باید بخونم. حال ندارم 40 ساله م بشه و بشم یه آدم عقده ای که تنها آرزوش دکترا بود اما واسه ماهی 400 پونصد تومن از دستش داد. یه اعلام برائت هم بکنم از دوستاییم که درس نخوندن و بابت کان سوزی ناشی از ادامه تحصیل ندادنشون زنگ می زنن بهم و می گن دیدی گفتم درس فایده نداره!!!!!! خوب آخه احمق تو که درس نخوندی چه غلطی کردی؟ حالا انگار با درس نخوندش رییس ناسا شدن. خوب تو بیشتر از من خوابیدی! مبارکت باشه. خداحافظ

البته این اولین بدشانسی با کلاس ما نبود. در شبی از شب ها در حالیکه چشم هامون به سبک پرنس جان رابین هود برق می زد، داشتیم حساب کتاب می کردیم که تا زمان ریختن پول خونه در حساب صاحبخونه می تونیم اونو در بانک تات قرار داده و از مبالغی سود روزشمار بهره مند بشیم و برای اولین بار بدون پاره شدن سوراخی یه پول کمی تا قسمتی آسون به دست اومده رو بزنیم به بدن که متوجه شدیم در همون ساعات ملکوتی برنامه ریزی های اقتصادی ما بانک تات رو به باد دادن و درشو بستن!! و شک نکنید اگه قرار بود با بانک مرکزی ایران چنین کاری رو انجام بدیم در اونم می بستن!

و خداوند متعال در راستای عدم همکاری هر چه بیشتر در خریدن خونه توسط ما، یه آدمی رو سر راهمون قرار داد که وامی رو اعطا می کنه که بابتش فقط باید 4 تا امضا بزنیم و بگیریمش اما اونم نتونستیم! چرا؟! به خاطر این که امید یه بار از چنین وامی استفاده کرده بود و بانک وام دهنده ی محترم تو همه ی عمرش یه شرط تخیلی گذاشته بود و اونم اینه که زن و شوهر نمی تونن هر دوشون این وام رو بگیرن! و ما هر زوجی رو در فامیل می شناختیم یکیشون قبلا این پول رو گرفته بود و طبیعتا طرف مقابلش هم نمی تونست بیاد که به اسم اون وام بگیریم و فقط به علت نداشتن یک فروند انسان برای زدن وام به نامش این جوری دست و پامون در یه چیزی فرو می ره!!! بازم از نقش کائنات غافل نشیم که علاوه بر عدم همکاری ذکر شده اون قدر شرایط رو اوکازیون می کنه که مقادیری دچار باسن سوختگی هم بشیم و کلا غممون فقط به حسرت از دست دادن محدود نشه!

بهرحال خواستید کاری رو شروع کنید زیاد پای دیگرون رو وسط نکشید همین جوری کارهاتون معمولی انجام بدید خیلی بیشتر جواب می گیرید. همین جا... روی زمین... با علت و معلول!

حالا که متاهل شدم همه ش فکر می کنم چقدر عاشق دوران دوستیمونم. ترس از لو رفتن، بوس های یواشکی خیابونی، بغل کردن های خواهر برادری روی صندلی های پارک...

کاش متاهلی قبل از دوستی بود

نمی دونم دلم می خواد رییس شرکت اپل باشم و محل سگ بهم نذارن، یا همین جوری آدم های مهربون زندگیمو داشته باشم و بیکار باشم! هر وقت فهمیدم بهتون می گم... چون خودمم هنوز گیجم که پولو بیشتر دوست دارم یا معنویاتو.

یکی از اون آدم هایی رو که ساعت 3 شب حاضره برای هوس من آبهویج بستنی درست کنه و خوشحال باشه که من به آرزوم رسیدم، "بیتا" خاله مه. از آدم هاییه که همیشه جلوی مغزم قرار داره و دوست دارم براش یه کار بزرگ بکنم.

اگه رییس شرکت اپل شدم و یا یه روزی به حد متوسط الحالی رسیدم حتما براش جبران می کنم. از خودش تشکرهای معمولی رو در مواقع لازم کردم اما به نظرم باید با عمل هم میزان مدیونیتمو بهش نشون بدم. حوصله ی کشتی کج گرفتن های موقع تعارفات رو ندارم. به یکی مدیونی؟ پولت می رسه؟ برو براش یه دستبند طلا بخر! این نظر منه...

یکی دیگه از این آدم ها "شاهین "ه. چون مذکره و چون من شوهر دارم الزاما رابطه ی عاشقانه ای نداریم. یه چیزی بین دوست و فامیل دور و برادر و پدر و ایناس! از این دوست داشتن های نیمه اسلامی دیگه که پسره بهت چشم نداره اما همه کار برات می کنه و از طرفی هم عاشق هیچ کس دیگه ای هم نیست که صد در صد مبرا بدونیش! خلاصه یه چیز جالبیه. روی اونم خیلی حساب باز می کنم اگرچه تا حالا هیچی ازش نخواستم و فقط خیالم راحته که علاوه بر آشناها یه آدم غریبه هم هوامو داره.

یک انسان دیگه ای هم بود یه زمانی "مهدی" نام که اونم یه موقعی یه نقش غیر دوست پسری، اما مهربون رو ایفا می کرد که تموم شد.

و خوب مسلمه که بابا و مامان و امید و خیلی های دیگه هم هستن اما حساب اون سه تا بالایی یکم متفاوت تره.

حضور برای عموم آزاده! و شما هم می تونید به این لیست بپیوندید!!!!!!!!!